Aarzelend doorgaan

Heel aarzelend doe ik pogingen om mijn leven verder te leven. Na het ingrijpendste, verlammendste, ontroerendste en raar genoeg ook liefste wat een moeder kan meemaken, blijven veel vragen de dag bepalen. Heel voorzichtig vermoed ik dat iedereen een rol krijgt te spelen in dit leven, voor zich zelf en de wereld om zich heen. Mijn zoon had een korte, zeer intensieve en bijzonder belangrijke rol. Mijn deel duurt langer. Daar moeten redenen voor zijn en een van die redenen is dat ik mensen wil wijzen op het recht van kinderen op spelen. Het belang van genieten van spelen gaat verder dan ontwikkelingskansen bieden maar raakt naar mijn idee de essentie van respect voor ieder individueel wezen. Grote woorden die er nu maar eens uit moeten.
Daarom wil ik doorgaan.
Het is moeilijk voor te stellen hoe mijn inleidingen vol voorbeelden uit huiselijke kring, nu nog verteld kunnen worden. Mijn werk omvat vaak presentaties voor zalen vol jonge ouders, en kijkers naar televisieprogramma's waarin ik gast ben. Ik twijfel of ik dit kan....moet doen....nu al....en toch slaat de weegschaal door met bovenstaande motivatie.
Ergens heb ik haast. Mijn verdriet benadrukt de waarde van een kind.
Ik wil ouders en verzorgers wijzen op wat zich voor hun neus kan afspelen.
Een kind speelt omdat en zo lang hij niets beters te doen heeft. Letterlijk niets is beter. Een spelend kind is als een open boek. Lees wat het wil, kan, waar zijn verstand mee bezig is, hoe zijn emoties zich roeren en waar zijn interesses heengroeien. Kijk en voel je betrokken bij wat zich aan het ontwikkelen is.

Dus als u mij ziet zitten bij Loretta en Max.....weet dan dat het niet om mij gaat.

Tijs

Lieve mensen,
dit is geen persoonlijke blog waarin ik emoties met u wil delen. Maar even bestaat er niets anders dan het nu. Afspraken zijn afgezegd, interviews geweigerd, de telefoon wordt niet opgenomen en alle informatie waar ik zo vol van was, blijkt onbelangrijk.
Mijn zoon Tijs van den Anker is in de nacht van 12 en 13 november overleden. 28 jaar jong. Maandag was hij de uitdaging aangegaan om een zware conditieproef af te leggen voor een door hem zeer begeerde functie. De pijn in zijn borst werd niet herkend. Hij viel af en werd naar huis gestuurd. Twaalf uur later, na ruim twee uur reanimeren, was alles voorbij.
Op www.tanker28.hyves.nl zien jullie hoe stoer hij was, met hoeveel humor hij op een bijzondere eigen manier reageerde met het vermogen lief te hebben en mededogen met handelen te combineren. Vorige week ging hij in ondertrouw, deze week zou hij een vast contract krijgen, volgende week begon zijn nieuwe opleiding. Hij is op het toppunt van zijn willen, met alles binnen zijn bereik gegaan.
Laat cardioloog Pim van Lommel (Ode oud nieuws, december 2005, Volksrant zaterdag 10november) alsjeblieft gelijk hebben. Tijs zijn zender en ontvanger (lichaam) is kapot, zijn programma hangt nu onzichtbaar maar voelbaar om ons heen, samen met alle inzichten en weten van de mensheid en wie weet de dieren. Laat me op hem kunnen afstemmen. Maandag zal hij gecremeerd worden met als grote troost de woorden van Jan Wolkers die ik niet letterlijk kan citeren maar die aangaf hoe hij mooi hij het idee vond als zijn as werd uitgestrooid er een vogeltje zou zijn die een klein restje bot zou meepikken, als basis voor dat eitje waarin nieuw leven groeit.
Ik heb hem lief, zo lief.