Marianne's Weblog

Weg met samen spelen, samen delen! Een kritische noot bij dwang tot samenspelen bij kinderen….en volwassenen in IKC’s

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Samen spelen, samen delen….Wie kan daar nou tegen zijn. Ik dus……soms… vaker dan een enkele keer. ‘Samen spelen, samen delen’, is een mantra geworden voor volwassen en kinderen die inbreken in zelfstandige keuze en autonomie.

Samen delen als hoogste goed zien, het summum van menselijk sociaal gedrag, doet afbreuk aan individuele waarden en privacy. Dit zijn grote woorden waarmee kleine drama’s overdreven lijken, maar toch, het gaat mij om de basisprincipes van respecteren van andermans bezigheden en waarderen van andermans wensen, ook wanneer deze knabbelen aan wat wij zelf zouden willen.

Kenmerkend voor goed spelen zijn onder andere eigen keuze, concentratie en zelfwerkzaamheid. Natuurlijk is samen spelen heerlijk en waardevol. Zien hoe twee of meer kinderen hun rollen, verdelen. De een de leider, de ander volgt. De een de denker, de ander doet het.

Zien spelen, doet spelen. Wat de een heeft, wil de ander. Niet alleen het speelgoed, ook het plezier, de geboeidheid, de toegang tot die bijzondere speelwereld waarin een pop een baby is of een auto kan vliegen. Natuurlijk is samenspelen leuk, maar niet altijd en zeker niet verplicht.

Alleen spelen geeft jouw speelwereld alle vrijheid die jij wenst. Jij speelt, jij bepaalt. De concentratie is af te lezen aan gezichten van alleen spelende kinderen. Aandacht, ernst, tong soms uit de mond, blik in een andere wereld. En dan komt Pietje en hij wil ook met die pop, dat speeltje.  De ander moet plek voor hem maken. Als de speler niet direct zijn eigen spel opgeeft zegt het kind; “Het moet. Samen spelen is samen delen”. Goed zo’’, zegt de juf, die haar mantra herkent. “Dat kindje mag toch ook wel even met dat speeltje!” zegt moeder. “Jullie moeten lief samen spelen”zegt oma. ‘Hij wacht op zijn beurt”, is de meest vileine manier om een kind zijn spel af te pakken.

Hij stoort

Waarom mogen kinderen niet gewoon NEE zeggen, tegen kinderen die zich opdringen?! Hij stoort!
Waarom is samen spelen soms verworden tot loslaten waar een kind zelfstandig mee bezig is? Alleen spelende kinderen wekken tegenwoordig een zorgvraag? Einzelgängers worden aangespoord zich te voegen in de groep. In speelruimtes is nog zelden een tafeltje te vinden waaraan een kind alleen kan spelen, met zijn rug naar de groep.

Tegenover de enorme sociale druk staan de klachten over hoe weinig kinderen zelf nog kunnen verzinnen, hoe afhankelijk ze zijn geworden van een vriendje, een voorbeeld, een scherm of volwassene die ze vertelt wat ze kunnen doen. ‘He, kom nou, ik wil niet alleen spelen. Jij moet helpen. Ik heb niemand om mee te spelen. Alleen verveel ik mij!Ik wil wat samen doen!’ (zucht; gelukkig dat er tablets zijn…en televisie En computers. Zij houden kinderen bezig, ze vermaken kinderen die alleen willen kijken, hooguit willen swipen’. )

Samen spelen in het groot: Integrale Kindcentra

Om de ‘samenspelendwang’ door te trekken, kunnen we naar de plannen voor Integrale Kind Centra kijken. Het is de bedoeling hierbij samen te werken met alle partijen rondom kinderen van 2 tot 12 jaar. Inclusief kinderopvang, buitenschoolse opvang, jeugdzorg en wijkbeheer. Het net sluit zich. In deze plannen gaan kinderen van hun tweede tot en met hun twaalfde jaar naar een gebouw van ’s morgens acht tot ’s avonds zeven uur. In dit gebouw werken mensen met een zelfde visie aan de doorlopende leerlijn’, om kinderen optimale ontplooiingskansen te geven. ‘In huis’ zijn alle voorzieningen aanwezig. Nee, ik ben niet per definitie tegen. Ik vermoed bij IKC's kansen om spelen beter dan nu te integreren in kinderopvang en onderbouw. Het zou prachtig zijn als de waarden van spelen voor schools leren erkend werden en medewerkers met een op jonge kinderen gerichte opleiding (KLOS PLUS) spelen mogelijk maken voor kinderen van 2 tot 7. Maar waar ik bang voor ben, is het over het hoofd zien van kleine en grote einzelgängers. Kinderen die af en toe graag in hun eentje spelen, bij een gastouder of op hun eigen kamer, in hun eigen buurt, met vriendjes die niet op hun school zitten. Ik ben bang voor ambtenaren die financiële voordelen door samenwerking, uitrekenen en schooldirecteuren die IKC’s zien als uitbreiding van brede scholen. Ik ben bang voor het verlies van geborgenheid, alternatieven en bijzondere mogelijkheden die spelen maken tot wat spelen is; speels mogen zijn.

Reacties   

+1 # Marianne de Valck 21-03-2016 20:29
Kinderen in groep 2, ongeveer vijfjarigen, zijn in staat vriendschappen te ontwikkelen en te onderhouden. Tot vriendschap is nooit te verplichten. Maatjes zijn niet hetzelfde als vriendjes. Maatjes zijn een soort collega's, waarmee je samen moet werken of je wil of niet. "opgedrongen kennissen' noemde mijn zoon dit soort vrienden. Veel is mogelijk met maatjes, van samen spelen tot een grondige hekel aan elkaar ontwikkelen. Tot vriendschap verplichten is onmogelijk. Achter het maatjesprogramm a zit een sympathieke gedachte, maar wanneer kinderen hierin sociaal 'gevangen' raken is het middel erger dan de kwaal. Ik zou uw kind een open instelling willen meegeven; probeer het samen... en hou ruimte over voor andere kinderen en jezelf. Geef wen kind het recht om te zijn en waardeer zijn autonomie.
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
+1 # Tweelingmoeder 21-03-2016 19:43
En hoe denk je over het verschil in soorten vriendschappen? School is erg van vaste vriendschappen en dat is o.a. zichtbaar in een maatjes systeem waarbij kinderen aan elkaar gekoppeld worden. Vaak door de juf aan het kindje waarvan de juf denkt dat het 'het beste vriendje' is.
Ik heb een tweeling in groep 2. De een is erg van vaste vriendinnen en heeft ook een vriendinnetje dat haar maatje is.
De ander is een jongen die heel graag samen speelt, maar niet met vaste vriendjes.
In het gesprek op school liet de juf blijken dat ze onze zoon die geen echte vaste vrienden heeft, 'zorgelijker' vindt.
Ik gaf aan dat ik daar anders naar kijk. Is het wel zo 'normaal' dat kinderen gericht hele vaste vriendjes moeten hebben of kan het ook zo zijn dat het 'gewoon' is dat kinderen eigen soort voorkeuren mbt vriendschappen hebben.
Graag lees ik jouw visie/ kijk en kennis hierover.
Compliment voor je mooie Blog!
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


September 2017
Mo Tu We Th Fr Sa Su
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn