Om te kunnen spelen…..

moet het kunnen en mogen.

Wij maken mogelijk. Wij bepalen wat kan en mag.

Onze aandacht wordt bepaald door wat we nodig vinden.

Aandacht voor spelen is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. 

Boos! Want nee, aandacht voor spelen is geen luxe

De frustratie is groot. Ik dacht echt dat het misverstand was opgelost. Langzaam maar zeker begint ‘iedereen’ te begrijpen hoe belangrijk spelen voor (brein)ontwikkeling en leren is,... dacht ik.

Hoe naïef kan ik zijn! Wel nee! Bij onze zoektocht naar mensen die een ITLA congres over spelen, in mei 2017, willen steunen, lopen we steeds weer tegen dezelfde verbazing op.

De kracht van spelen groeit

Wie bij de tijd wil zijn, moet speels zijn. De waarde van spelen erkennen en de voorwaarden voor spelen mogelijk maken is in toenemende mate ‘de nieuwe koers’ voor opvoeding, onderwijs en openbare ruimte. Spelen leek vervangen te worden door methodes, leergerichte activiteiten, bestookt door toetsen en verkorte leerwegen, beperkt door aansprakelijkheden en angst voor onzekerheden.

Weg met samen spelen, samen delen! Een kritische noot bij dwang tot samenspelen bij kinderen….en volwassenen in IKC’s

Samen spelen, samen delen….Wie kan daar nou tegen zijn. Ik dus……soms… vaker dan een enkele keer. ‘Samen spelen, samen delen’, is een mantra geworden voor volwassen en kinderen die inbreken in zelfstandige keuze en autonomie.

Waar ik over sprak en ga spreken…..

Waar ik over spreek en schrijf draait altijd om spelen en speelgoed waarbij de onderwerpen voortdurend veranderen. De aandachtspunten komen mee met de actualiteit en verdwijnen vaak weer om in een nieuwe vorm terug te komen. De discussie of Barbie het emancipatieproces verstoorde verdween, maar de discussie rond Furby laaide weer op. (Zie het blog…Furby is niet stout…Furby doet stout).